tag:blogger.com,1999:blog-75727382172893811972012-02-16T06:16:41.734-08:00ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-76606432904489564212008-09-13T00:07:00.000-07:002008-09-13T00:22:39.257-07:00သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တာ ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီအင္တာနက္ ဆိုတဲ႔လမ္းမႀကီး ေပၚမွာျပန္ ေတြ႔တာေတာ႔ မၾကာေသးပါဘူး။ ငယ္ငယ္ေက်ာင္းသား ဘ၀က သတိမထားမိ ခဲ႔ၾကေပမဲ႔ ဒီလိုမိေ၀း ဖေ၀း ေရျခားေျမျခားအရပ္ႀကီးမွာ အင္တာနက္ႀကီး ကေနေက်ာင္းတူတူ <br />တက္ခဲ႔ရတဲ႔ သူမနဲ႔ျပန္ ဆုံခဲ႔တယ္ေလ။ ေႏြးေထြးတဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေတြပါတဲ႔သူမရဲ႔ အသံစူးစူးေလး ဟာအထီးက်န္ ဆန္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ကို ေႏြးေထြးလန္းဆန္း ခဲ႔ပါတယ္။ တစ္ပတ္မွာ တစ္ခ်ိန္သာ ေတြ႔ရတဲ႔အခ်ိန္ ေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ တြယ္တာတန္ဖိုးထားမိတာ အမွန္ရုိးပါပဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ ေယာက္ေရွးေဟာင္းေႏွာင္း ျဖစ္ေတြေျပာၾက၊ ေက်ာင္းသားဘ၀က ဟာသေလးေတြ ျပန္ေျပာရင္း နဲ႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆုံေတြ႔ခ်ိန္ေလး ဟာအၿမဲလိုလို သစ္လြင္ေႏြးေထြးခဲ႔ပါတယ္။ အတိုင္းအတာ တစ္ခု အထိသံေယာဇဥ္တြယ္တာ မိတာေတာ႔ အမွန္ပါပဲ။ သူမဘက္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္မသိႏုိင္ဘူးေလ။ မွတ္မွတ္ရရပါပဲဗ်ာ။ အဲဒီေန႔က အခန္းထဲစိုက္ထားတဲ့ပိန္းပင္ေလးက အပြင္႔ေလးပြင္႔လို႔။ သူမနဲ႔အ ျပင္မွာသာ ေတြ႔ရင္ဘာပန္းေတြ လက္ေဆာင္ေပးရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ စိတ္ကူးေတြေတာင္ယဥ္မိ ေနေသးတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေပၚမွာ သူမ ေရာက္ရွိၿပီီျဖစ္ေၾကာင္း အခ်က္ျပ အေရာင္ေလးက <br />မၿငီးမ ေငြ႔ ေစာင္႔ဆိုင္းေနမိတယ္။ သူမေရာက္လာ ေတာ႔သူမေျပာတယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔ေတြ႔ေတာ႔ နင္အေၾကာင္း ေျပာမိၾကေသးတယ္။ သူတို႔နင့္္ကိိုေျပာၾကတယ္ သိလားဟာ။ နင္စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ပါနဲ႔ေနာ္။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္သိလား။ ေက်ာင္းတုန္းက ေက်ာင္းလာ ရင္ဖိနပ္ေတာင္ မစီိးႏုိင္တဲ႔အေကာင္ကိုမ်ားနင္ကေရးႀကီးခြင္ က်ယ္လုပ္လို့ ့စကားေၿပာေနေသး တယ္ဟာတဲ႔။ ငါလည္းဘာမွ်ျပန္ မေျပာခ်င္တာနဲ့ ဒီအတုိင္းပဲေနလိုက္မိတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ ဘယ္ေကာင္းမလဲဟာ။ နင္စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ပါနဲ႔ဟာ။ ငါစိတ္ထဲမွာေတာ နင္ကအေကာင္းဆုံး သူငယ္ခ်င္းပါဟာ။ တစ္ပတ္မွာတစ္ခါသာ ေတြ႔ရတဲ႔အခ်ိန္ေလးက ေဒါသစကားေတြ၊ ေခ်ပခ်က္ေတြနဲ႕ အဆုံးမသတ္ခ်င္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က နင္ေမ့လိုက္ပါဟာလို႔ပဲ ေျပာလိုက္တယ္ေလ။ သူမသူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာၾကတာလည္း အမွန္ပါဘဲ။ ငယ္ငယ္၇တန္း၈တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀အထိ က်ေနာ့္ေျခေထာက္မွာ ရံဖန္ရံခါသာ ဖိနပ္ပါခဲ့တယ္။ သူတို႔ေျပာတာ မမွန္ေၾကာင္းလည္း မျငင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ငယ္ငယ္က ဖိနပ္မစီးႏုိင္တာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေပါင္းခြင္႔ မရေတာ့ဘူးလား။ ဖိနပ္မစီးခဲ႔ရတဲ႔ေျခေထာက္ တစ္စုံရဲ ႔ေနာက္ကြယ္မွာ ဘာေတြရွိေနတယ္ဆိုတာ မသိပဲနဲ႔ဘာလို႔မ်ား ဒီလိုေျပာၾကရတာလဲး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္က မိသားစုုမ်ားပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ကလဲ မတိမ္းမယိမ္းေတြဘဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္ကဒုတိယသားပါ။ အကိုႀကီးရွိေပမဲ႔ သူကငယ္ငယ္ကတည္းက အဖြားအိမ္မွာဘဲ ေနတာေလ။ အိမ္မွာေတာ႔ က်ေနာ္က အၾကီးဆုံးျဖစ္ေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ ဘယ္ေတာ႔မွ အေယာက္အျပည္႔ ဖိနပ္မရွိခဲ့ပါဘူး။ အေမ၀ယ္ရင္လည္း အကုန္စီးလို႔ရတဲ့ ၾကက္ေပါင္ဖိနပ္သာ ဝယ္ေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ညီမအလတ္က မေတာ္တေရာ္ေတြစီးၿပီး ေဖ်ာက္ခဲ႔က်န္ခဲ႔တာေတြ ရွိေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း က်ပ္တည္းဆင္းရဲခဲ႔ပါတယ္။ အေဖနဲ႕ အေမက မနက္အလုပ္သြားရင္ အိမ္ကိစၥအ၀၀က ကၽြန္ေတာ္ပဲလုပ္ရတာပဲေလ။ သားေယာက်ၤားေလး ေမြးထားေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့လုပ္ႏိုုင္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ႔ကၽြန္ေတာ္မိဘေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကုိ တစ္ေယာက္မွမက်န္ ေက်ာင္းထားတယ္ေလ။ ေန႔တိုင္းေက်ာင္းသြားခိုင္းတယ္။ ရြာကေန တစ္နာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားရတယ္။ ေနာက္ဆုံးအိမ္က ထြက္တဲ႔သူဟာ ဖိနပ္စီးရဖို႔မေသခ်ာပါဘုူး။ ကၽြန္ေတာ္အလ်င္အျမန္ ထြက္ရင္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ကၽြန္ေတာ္အၿမဲ အိမ္ကေနာက္ဆုံးမွထြက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္က ေနာက္ဆုံးကထြက္ရမယ္လို႔ ဘယ္သူမွ သင္မေပးသလုိ သင္ေပးစရာလည္း လိုမယ္မထင္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီေလာက္ေတာ႔ သားအႀကီးတစ္ေယာက္ ကသိရမွာေပါ႔။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဖိနပ္မစီးပဲနဲ႔ ေက်ာင္းသြားတယ္။ ေက်ာင္းတက္တယ္ ဆရာေတြသင္တာ ခိုင္းတာလုပ္တယ္ေလ။ ဘယ္သူကိုမွလည္း ဘာမွလုပ္ခဲ႔ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီဖိနပ္မစီးႏုိင္တဲ့ ေျခတစ္စုံဟာလည္း ပညာေတြသင္ယူခဲ႔ပါတယ္။ <br /><span style="font-weight:bold;">သူငယ္ခ်င္းေရ……<br />တစ္ခါတစ္ခါေလ..<br />လူေတြကိုးကြယ္ၾကတဲ႔အထဲမွာ…<br />ဖိနပ္တစ္ရံလည္းပါတယ္ကြာ……</span><br />ကၽြန္ေတာ္သူတို႔ေျပာတာ ၀မ္းလည္းမနည္းသလို စိတ္လည္းမတိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ဗ်ာ ဘာ၀တ္တာကိုပဲၾကည့္ျပီး သူဘာေတြလုပ္ေနတယ္ ဘာေတြေၾကာင္႔ ဒီလိုၿဖစ္ခဲ့တယ္ မသိပဲနဲ႔အရမ္း မေျပာသင့္ပါဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔လည္း ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက ေဟာသလုိ <span style="font-weight:bold;">သူမ်ားပါးစပ္လႈပ္သေလာက္ မင္းစိတ္လႈပ္ရွားေနရင္ မင္းဘ၀သူ႕ပါးစပ္ထဲတင္ လမ္းဆုံးေနၿပီတဲ႔။ </span><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲဖိနပ္မစီးခဲ႔ရတဲ့ ေျခတစ္စုံ ဆက္လက္ခရီးဆက္ခဲ႔ပါတယ္။ <br /><br />မွတ္ခ်က္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ ျဖစ္ရပ္မွန္ကုိ ျပန္ျပီး ခံစားေရးသားပါတယ္။ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ အခုဆုိ အရမ္းကိုခ်စ္ၾကတဲ႔ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေနၾကၿပီေလ။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အရမ္းနားလည္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ ခ်စ္သူတုိင္းညားၾကပါေစ။<br /><br />ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-7660643290448956421?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-32287265808418905112008-08-21T12:11:00.000-07:002008-08-21T13:49:36.559-07:00အေျပာင္းအလဲျမန္တဲ႔ေလာကႀကီးဆို<br />ခုခ်ိန္ထိတိုင္<br />သူမဟာ ဒီရင္ခြင္ကို<br />အဆင္းသိအခ်င္းသိတစ္ေယာက္လို<br />ခို၀င္လႈပ္ရွားေနတုန္းပဲေလ<br />ထာ၀ရစိုးမိုးေနဆဲ<br />ပါးေပၚကအကြက္ခ်ဳိင္႔ခ်ဳိင္႔ေလး<br />ထိုအေပၚရန႔ံေမႊးေမႊးအကြက္ေလး<br />ငါတို႔ေတြေ၀းသြားၾကတာပါ<br />အဆက္အသြယ္မရေအာင္<br />ေ၀းသြားတာေလ<br />၀ိုးတ၀ါးအနာဂတ္ႀကီးၾကားမွာ<br />တစ္ေန႔မ်ားေတြ႔ၾကလို႔<br />ၿပဳံးႏိုင္ၾကေလမလား<br />အိပ္မက္ရြက္ႏုုေလးေတြနဲ႔<br />အိပ္ေမာၾကေနပါရေစ<br />ခဏေလး ပဲျဖစ္ပါေစ<br />ေမ႔ႏိုင္ပါရဲ႕လား..ဟာ<br />ခုလို<br />အိမ္ေထာင္႔ကစံပယ္ေတြ<br />သင္းသင္းေလးရခ်ိန္<br />အထီးက်န္ငါ႔အတြက္<br />လမင္းႀကီးေရ<br />သူမရဲ႕ဆံႏြယ္စပ္ကနဖူးစစကို<br />အနမ္းေမႊးေမႊးေလးေပးေပးပါေနာ္<br />သူမေလ<br />ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေပ်ာ္ေနပါေစ<br /><br />ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-3228726580841890511?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-45479878589059660712008-07-10T15:11:00.000-07:002008-09-06T01:04:45.852-07:00လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္မိတာ<br />အလြမ္းေတြပဲလားဗ်ာ<br />ေျခသံလုံလုံေလး<br />ရင္ထဲက အနမ္းေတြ<br />မင္းဆီအေရာက္<br />ပ်ံသန္းခဲ႔ပါရေစ<br />မႈန္ျပျပေလးေပမဲ႔<br />မင္းအတြက္<br />အစြမ္းကုန္ ထြန္းလင္းပါရေစ<br />ေဟာဒီ ႐ႈ ႔မဆုံးတဲ့<br />ေႏြဦးလွေနပုံမ်ား<br />မင္းသာအနားရွိရင္<br />ကဗ်ာေတြ သီက်ဴးေနမိမွာေပါ႔<br />တစ္နဲ႔သုညပဲရွိတဲ႔ေန႔ညေတြ<br />ေလွာင္အိမ္ထဲကေတာင္ပံက်ဳိးငွက္ေတြ<br />အလဲထိုးခံခဲ႔ရတဲ႔အနံစူးစူးလေရာင္ေတြ<br />ခံစားခ်က္မဲ႔ေအးစက္စက္မ်က္၀န္းေတြ<br />ခ်ဳိးကပ္နံထြက္ေနတဲ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိပ္မက္ေတြ<br />တိုးတိုးေလး ခိုးထြက္ၿပီး<br />ေလႏွင္႔အတူ<br />ငါ႔၀ိညာဥ္ေလ<br />မင္းရဲ ႔ရင္ခြင္မွာ<br />တိတ္တိတ္ေလး ဆိတ္ဆိတ္ေလး<br />ဖူးပြင္႔ပါရေစလား<br /><br />ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-4547987858905966071?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-27666497648338369122008-06-26T14:44:00.000-07:002008-06-26T14:48:35.872-07:00ေၾသာ္ ဘာလိုလိုႏွင့္ ရုရွမွာ ပညာသင္ေနရတာ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီေလ။ မပူရုပ္ႏွင့္ လူလုပ္ၿပခဲ့ရတဲ့ အၾကိမ္ေတြလည္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။ ဒီ ေရာက္ရင္ ေတာ့အိမ္ကို ေတာ့ေကာင္းေကာင္း ေထာက္ပံ့ ႏုိင္မွာပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ<br />ကလည္း တၿဖည္းၿဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့သည္။ ရုရွေငြႏွင္ ့ေဒၚလာ ေငြ လဲလွယ္ေၾကး ကြာဟလာမွဳ ေၾကာင့္ ကၽႊန္ေတာ့္ အေတြးေတြ လံုးပါးပါး ခဲ့ေလၿပီ။တ ရစ္ရစ္တက္ေနတဲ့ ကုန္ေစ်းႏွဳန္း လည္း ပါတာေပါ့။အိမ္မွာ အေဖ မရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း ကိစၥအ၀၀ ကိုအေမပဲ တာ၀န္ယူေဆာက္ရြက္ခဲ့သည္။ မိန္းမ တစ္ေယာက္ႏွင့္ မတန္ေအာင္ အေမဘယ္ေလာက္ ၾကိဳးစားလုပ္ခဲ့ တယ္ဆိုတာ သားအၾကီးဆံုး ၿဖစ္ တဲ့ ကၽႊန္ေတာ္ အသိဆံုး ေပါ့ အေမ။ကၽႊန္ေတာ္ ေဒၚလာစားၿဖစ္ရင္ ေတာ့အေမကို လည္းေပး မယ္ ညီမေလး ကိုလည္း တကၠသိုလ္ ပို ့ေပးမယ္ လို ့ဟာသလိုလို ကၽႊန္ေတာ္ေၿပာရင္း ေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေရာက္ေတာ့ အေတြးေတြ မွန္ကန္ဖုိ ့ အေၾကာင္းအရာ မရွိခဲ့ ဘူးေလ။ၾကိဳးစားၿပီး စုခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ ထင္သေလာက္ အိမ္ကို မေထာက္ပံ့ ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အေမ လည္းအသက္ၾကီးၿပီ ေလ။ဘယ္လိုမ်ား အေမ ရုန္းကန္ေန ပါလိမ့္။ငါ အၾကီးပဲဆို တာေခါင္းထဲမွာ အၿမဲရွိ ခဲ့ေပါ့ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း လမ္းမေပါက္ ခဲ့ ဘူးေလ။ ေအးၿမလွတဲ့ ေဆာင္းရာသီ တစ္ခုမွာ ကၽႊန္ေတာ္ ေခြ်းေပါက္ေပါက္ က်ၿပီး မ်က္ရည္ ေတာက္ေတာက္က်ခဲ့ တဲ့ ေနေတြရွိခဲ့တယ္ေလ။ တာလီခ်ဳိးသံေတြ ႏွင့္ အတူေပါ့။ <br /> အဲဒီေန ့ေတာ့မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့တယ္ေလ။ ေရွ ့လဖုန္းဆက္တုန္း ကအေမ ကို ေၿပာခဲ့တယ္ ေနာက္လသားအဆင္ေၿပရင္ ညီမေလးဖို ့ေက်ာင္း စ ရိတ္ ပို ့ေပးမယ္ လို ့့ေၿပာ ခဲ့သည္။ ဒါေပမဲ ့အေၾကာင္းေၾကာင္း မစုႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဒီအခ်ိန္ဆို အေမအိမ္ ေဘးက ဖုန္း ဆိုင္ေလးမွာ ကၽႊန္ေတာ္ကို ေမ်ာ္ေနမွာဆို တဲ့အသိနွင့္ ဖုန္းခလုတ္ကိုႏုိပ္လိုက္သည္။ တန္ဖိုးေတြ အရစ္က်ေပး ေနရတဲ ့အခ်ိန္ေတြ နွင့္ အတူ ေၿပာေနရတဲ ့ ဖုန္းလွဳိင္းၾကားမွာ အေမ နွင့္ကၽႊန္ေတာ္ စကားေၾကာမၿပတ္ခဲ့ ဘူးေလ။တ မိနစ္ တခါမွတ္ေနတဲ့ တာလီခ်ဳိးသံ ေတြႏွင့္ အတူေပါ့။ <br />အေမကေၿပာတယ္။ ။သားေနေကာင္း ေအာင္ေနေနာ္။<br />ကၽႊန္ေတာ္က။ ။ဟုတ္ကဲ့ အေမ။<br />ဒါေပမဲ့ အေမရယ္ တစုံတခုေတာ့ သားကိုမေတာင္းဆို ပါနဲ့အံုးအေမ။ ရင္ထဲမွာေၿပာေနခဲ့တယ္။<br />အေမက။ ။သား ညီမေလး ၁၀ တန္းေအာင္ တယ္ သိလား။<br />ကၽႊန္ေတာ္က။ ။ဟုတ္ကဲ့ အေမ။<br />ဒါေပမဲ့မေၿပာလိုက္ပါ နဲ့အုံး အေမ။ညီမေလး တာ၀န္ေက် သလို သားလည္းတာ၀န္ေက် ရေစ မွေပါ့။ ရင္ထဲမွာ ေၿပာေနခဲ့တယ္။<br />အေမက။ ။သား ဒီမွာ ေစ်းေတြ အရမ္းတက္တာပဲ။<br />ကၽႊန္ေတာ္က။ ။ဟုတ္ကဲ့ အေမ။ သားဂ်ာနယ္ေတြ ထဲမွာ ဖတ္ရပါတယ္။<br />အေမရဲ ့ စကားသံေတြ ဟာ တခါတခါ ကၽႊန္ေတာ္ အေတြးေတြေၾကာင့္ လြတ္ လြတ္ခဲ့တယ္။ <br />အေမက။ ။သား ကိုယ္ေၾကာင့္ သူမ်ားဒုကၡ မေရာက္ေစနဲ့ ေနာ္။အစဥ္သၿဖင့္ ရုိးသားေနာ္။<br />ကၽႊန္ေတာ္က။ ။ဟုတ္ကဲ့ အေမ။<br />ရင္ထဲမွာ စကားသံ ေတြ ဗေလာင္စီ ေနေပမဲ့ ကၽႊန္ေတာ္ ေၿပာမထြက္ခဲ့ဘူး။ငါ သားအၾကီး ၿဖစ္ၿပၤီး တာ၀န္မေက်ဘူး။ဒါေပမဲ့ သားေလ အေမကိုလည္း ခ်စ္တယ္။ညီမေလး ကို လည္းအရမ္းခ်စ္ တယ္။ေဘာဂဗလ မၿပည့္စုံ မွဳဟာ တခါတခါ ဘ၀ ကိုမုန္းတက္ ေစခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ဖုန္းခ်ခံနီး ….<br />အေမကေၿပာတယ္။ ။သား ..သားဘာေၿပာခ်င္ေနတယ္ ဆိုတာ အေမ သိပါတယ္သား။ <br />သား ေမ့ေနၿပီလား.. သားရင္ထဲက ႏုလံုးသားထဲမွာ အေမေသြးေတြ အၿပည့္စီး ေနတယ္ ဆိုတာကို။ အေမ ဘာမွ မလိုပါဘူး။ဘာေတြပဲၿဖစ္ေန ၿဖစ္ေန သား….အေမေလ..ငါ့သားကို အရမ္းခ်စ္တယ္။<br />တာလီခ်ဳိးသံက၁၀ မိနစ္ၿပည္ ့ၿပီၤ ေလ။ဖုန္းက က်သြားခဲ့ၿပီေလ။ ဒါေပမဲ့ ကၽႊန္ေတာ္နဲ့ အေမ စကားေၾကာ မၿပတ္ခဲ့ဘူးေလ။ အဲဒီ ေန ့က တိမ္ေတြ ကင္းစင္ေနတာေတာင္ မိုး ေတြ ရြာခ်ခဲ့တယ္ေလ။<br /><br /><br /><br /> ေမာင္ေန<br />သားဆီက ဘာဆိုဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ အေမတိုင္း၏ စိတ္ကို ေမ့ေနေသာ ကၽႊန္ေတာ္၏ စိတ္ကို အၿပစ္တင္ ရင္း ဤစာ ေလးၿဖင့္ ရွိခိုး ေတာင္းပန္ပါ၏။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-2766649764833836912?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-90143506605829503442008-06-11T11:06:00.000-07:002008-06-11T11:10:26.897-07:00အေရာင္လဲ့လဲ့ေတြ<br />ငါ့ကိုမ်ားဖမ္းစားႏုိင္သတဲ့လား<br />ခုေတာ့လည္း အခန္ ့သား<br />ၾကယ္ေတြလည္းတအိအိစီးဆင္း<br />ႏႈတ္ခမ္းေတြလည္းခ်ဳိေပါ့က်ဆိမ့္<br />ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ရင္ခြင္တရႈိက္<br />နမ္းခဲ့တဲ့ ရင္ခြင္တရႈိက္ <br />လြမ္းခဲ့တဲ့ ရင္ခြင္တရႈိက္<br />ေဆးေတြေရာင္စံုဆိုးၿပီး<br />အသက္မဲ့ခဲ့ၿပီ ရင္ခြင္တရႈိက္<br />ခုေတာ့လည္း ငါအတြက္<br />ဟာသတရႈိက္လို ့ေပါ့<br />ခ်စ္ဦးသူေရ<br />သိလိုက္္ၿပီကြာ<br />ငါရင္ခြင္ မေသရဲတက္ေသးေၾကာင္း<br />ငါေလ ေၿပာခြင့္ရအံုးမယ္ဆိုရင္ေပ့ါ<br />အေရာင္စံုရင္ခြင္ေတြၾကားမွာ<br />ငယ္ငယ္တုန္းက <br />လုူပ်ဳိလွည့္ ရင္ခြင္တရႈိက္ကို<br />ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္<br />လြမ္းေနမိၿပီကြာ<br /><br />ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-9014350660582950344?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-61063570164116649812008-05-17T05:53:00.000-07:002008-05-17T06:05:20.467-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_prh3XO4zxUU/SC7VeGop6HI/AAAAAAAAADU/NSN9XJjr19g/s1600-h/92.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_prh3XO4zxUU/SC7VeGop6HI/AAAAAAAAADU/NSN9XJjr19g/s320/92.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201329332813424754" /></a><br />ညီမငယ္ေလး…..<br />………………<br />……………….<br />………………<br />ဆက္ေရးမရတဲ့ကဗ်ာေတြအတြက္ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ဒီေကာင္ၾကီးငိုတယ္ဗ်ာ…..<br />ေဘးရန္ခပ္သိမ္းကင္းၾကပါေစ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-6106357016411664981?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-5303678697481593222008-03-26T12:37:00.001-07:002008-03-26T13:08:18.005-07:00စစ္သားတစ္ေယာက္နဲ ့သူ ့ခ်စ္သူမိန္းကေလးအေၾကာင္းကို ၀ီစကီ တစ္ပုလင္းက ေၿပာၿပခဲ့တယ္။သူတို ့ေတြ အရမ္းခ်စ္တဲ့ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။သူတို ့ေတြ တစ္ဘ၀လံုးအတြက္ လက္တြဲခဲ့ၾကတယ္။တာ၀န္အလီလီေၾကာင့္ေ၀း ခဲ့လည္း စစ္သားေလးရင္မွာ သူမအၿပည့္ေနရာယူထားခဲ့တယ္။သူ ့ခ်စ္သူေကာင္မေလးကလည္း သူ ့ကိုအရမ္းခ်စ္ခဲ ့တယ္ေလ။ခြင့္ရလို ့သူ ့ခ်စ္သူေကာင္မေလးဆီ <br />၀မ္းသာအားရ ျပန္ခဲ့တဲ့သူအတြက္ ထိုအခ်ိန္ေလးက အရွည္လ်ားဆံုးျဖစ္ခဲ့တယ္။အိမ္ေရာက္လို သူ ့ခ်စ္သူေကာင္မေလးအသံၾကားလို တံခါးဖြင့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူအံုးခဲ့တဲ့ေခါင္းအံုးေလးဟာသူစိမ္းတစ္ဦးအံုး ခြင့္ရလိုက္ၿပီေလ။သူ ့အျမင္အာရုံေတြ မွားယြင္းပါေစ လို ့ဆုေတာင္းသံႏွင့္အတူသူအေ၀းကို ထြက္ေၿပးခဲ့ၿပီေလ။သူမလည္း ေနာင္တႏွင့္အတူ အလ်င္ၿမန္ဆံုး ေၿပးလိုက္ခဲ့တယ္ေလ။<br />ဒါေပမဲ ့သူတို ့ေတြ ေ၀းသထက္ေ၀းခဲ့ၾကၿပီေလ။<br /><br />သူ ့အသဲႏုလံုးကို ၀ီစကီပုလင္းထဲ မွာၿမဳပ္ႏွံခဲ့ၿပီေလ။ေသာက္ရင္းေသာက္ၿပီး သူ ့မွတ္ဥာဏ္ေတြအေ၀းကို လြင့္စင္ေစခဲ့တယ္ေလ။ဘ၀ကတိုေတာင္းေပမဲ ့ အဲဒီအခ်ိန္က သူအတြက္အရွည္လ်ားဆံုးၿဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။၀ီစကီေၾကာင့္ ေ၀းလြင့္သြားတဲ့ သူမွတ္ဥာဏ္ေတြ ကေၿပာတယ္။ သူမကို အသက္ထက္ဆံုး ခ်စ္တယ္တဲ့။ လြမ္းဆြတ္မွဳ ့ေတြနဲ ့အတူ အၿခားေသာ ျပတင္းေပါက္ေအာက္မွာသူ<br />လွဲေလ်ာင္းခဲ့ၿပီေလ။၀ီစကီေရ မင္းသူကို ေၿပာၿပလိုက္ပါေလ။<br /><br />ဘယ္သူမ်ားသိႏုိင္ခဲ့မလဲ။ထိုေန ့ကေလာင္ခဲ့တဲ့ မီးအေၾကာင္းကိုေလ။သူမလည္း သူခ်စ္သူစစ္သားေလး မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္ေလ။သူမ အနားက၀ီစကီ ပုလင္းေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားဖို ့ေလ။သို ့ေသာ္သူမအတြက္ ဘယ္ေတာ့<br />မရခဲ့ဘူးေလ။ ေန ့တိုင္းညတိုင္းေပါ့။<br /><br />သူ ့မအသဲႏုလံုးကို ၀ီစကီပုလင္းထဲ မွာၿမဳပ္ႏွံခဲ့ၿပီေလ။ေသာက္ရင္းေသာက္ၿပီး သူ ့မမွတ္ဥာဏ္ေတြအေ၀းကို လြင့္စင္ေစခဲ့တယ္ေလ။ဘ၀ကတိုေတာင္းေပမဲ ့ အဲဒီအခ်ိန္က သူမအတြက္အရွည္လ်ားဆံုးၿဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။၀ီစကီေၾကာင့္ ေ၀းလြင့္သြားတဲ့ သူမွတ္ဥာဏ္ေတြ ကေၿပာတယ္။ သူကို အသက္ထက္ဆံုး ခ်စ္တယ္တဲ့။ လြမ္းဆြတ္မွဳ ့ေတြနဲ ့အတူ အၿခားေသာ ျပတင္းေပါက္ေအာက္မွာသူမ<br />လွဲေလ်ာင္းခဲ့ၿပီေလ။၀ီစကီေရ မင္းသူကို ေၿပာၿပလိုက္ပါေလ။<br /><br />ဘယ္္သူကို အၿပစ္ေၿပာႏုိင္မွာလဲ။ အားငယ္တက္တဲ့ မိန္းကေလးကိုလား။အိမ္ေထာင္တာ၀န္ မေက်ခဲ့တဲ့ စစ္သားေလးကိုလား။သူတို ့အတြက္ တိုေတာင္းလွတဲ့ဘ၀ ကအရွည္လ်ားဆံုးျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။သူတို ့ေတြ အရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတဲ ့ ၀ီစကီရဲ ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ကေတာ့ သူတို ့ကိုဆုံေတြ ့ေစခဲ့ၿပီလား။ ၀ီစကီေရ မင္းသူတို ့ကို မၿပတ္မကြက္ေၿပာၿပလိုက္ပါေလ။<br /><br /><br />ေမာင္ေန<br />သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အား မိမိခံစားမိသေလာက္ေရးလိုက္ပါတယ္။သီခ်င္းေပးခဲ့ေသာသူငယ္ခ်င္းအားေက်းဇူးတင္ပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-530367869748159322?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-65917347186925809932008-03-18T16:10:00.000-07:002008-03-18T16:15:01.800-07:00ကံဆိုးရာ..မိုးေတြရြာတယ္<br />အညၾတဘ၀မွာ<br />မိုးေတြကလည္း ရြာလြန္းတယ္ဗ်ာ..<br />သက္တန္ ့ေတြ <br />ဆြတ္ပ်ံ ့စရာေတြ<br />မပါလာခဲ့ဘူး……..<br />စိုက္ခဲ့တဲပန္းေတြ ေၾကြခဲ့ၿပီ…<br />မမက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေတြ<br />ခိုးခိုး မက္္ခဲ့တယ္…..<br />ငါ့ အတြက္<br />တံခါးေတြ<br />မီးျပတိုက္ေတြ<br />ျပတင္းေပါက္ေတြ<br />ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္….<br />ၾကိဳပြင့္မရွိတဲ့ ဘ၀<br />ေတာင္ပံေတြ လည္း<br />မေတာင္းတမိေတာ့ပါဘူးေလ…<br />အမွတ္တရ ေလးေတြနဲ ့<br />ညေတြ ေတာက္ပခဲ့တယ္ေလ….<br />ည အိပ္ေတာ့<br />ႏွင္းေတြ ေၾကြေၾကြက်ခဲ့တယ္….<br />မိုးေတြရြာၿပီးရင္း<br />ရြာလြန္းတယ္ဗ်ာ….<br />ဒါေပမဲ ့<br />ကႊ်န္ေတာ္…သူမကိုလြမ္းတယ္…<br />ၾကယ္ေတြအကုန္ေၾကြၾကခဲ့တယ္<br />ဗလာမဲ့..ေကာင္းကင္ၾကီးေလ<br />အရာရာထက္လွခဲ ့တယ္……အဲဒီညက….<br /><br />ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-6591734718692580993?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-43220244358367727182008-01-30T08:41:00.000-08:002008-01-30T08:44:18.007-08:00ဖုန္ေတြ ထလို ့ေကာင္းတုန္း<br />မိုးေတြ တိမ္ေတြ က<br />ညႈိ ့ခ်က္ျပင္းေရာ့ပါသေလာ့…..<br />လင္းအားေတြ ႀကီးတုန္း<br />စင္းေနတဲ့ မ်က္လံုးေလးက<br />ညဥ့္ဆံုးဆံုးခ်ဳပ္ခဲ့ပါသေလာ့…..<br />ေပါသြပ္ေဖာေရာင္ေနတဲ့<br />ၿပိဳမေယာင္ ၿပဳံးမေယာင္<br />ငါတစ္ေကာင္ေတာ့<br />ျခေသၤ့ျဖစ္လိုက္<br />ၾကြက္ျဖစ္လိုက္ေပါ့……<br />အဆီအသားေတြၾကားက<br />နီေနတဲ့အစိုင္ေလးက<br />အႏ ၱရာယ္ကင္းဂါထာမန္းမႈတ္ေပးပါအံုး….<br />ဒီအသက္ငင္ ေနတဲ့<br />အၿပံဳးေလး အတြက္<br />ေပြေဆာ္ဦး အနမ္းေလး ေတာ့ေပးပါရေစ….<br />ရဲရဲနီ ေနတဲ ့အနာေဖးေတြ အတြက္<br />ငါမ်က္ရည္ပိုေတြ ေဆာင္ထားခဲ့တယ္ေလ..<br />ေဇာေတြကပ္ေနတဲ့ၾကည္လင္တဲ့ေန ့<br />သို ့ေပမဲ့လည္း<br />ဖုန္ေတြ ထလို ့ေကာင္းတုန္း<br /><br /> ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-4322024435836772718?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-52797780322476003302007-12-11T10:51:00.000-08:002008-01-30T08:43:22.997-08:00ဟိုမွာလည္း မင္းျမင္တယ္.<br />ဒီမွာလည္း မင္းျမင္တယ္.<br />တို ့လို ့တြဲေလာင္း<br />ၿပိဳးလို ့ျပက္လို ့<br />ဘာေတြမွ ဆင္မထားတဲ့<br />ငါ့ လက္ကေလး ကေသးတယ္..<br />ငါ့လက္ကေလးနဲ ့<br />စည္းေတြနဲ ့ ေဘာင္ခတ္<br />မသဒၶါေရစာေတြ<br />ထူအမ္းေနတဲ့<br />ပါးစပ္ေတြလည္း<br />ဆုတ္မကိုင္ ထားဘူး…..<br />ငါ့လက္ကေလးနဲ ့<br />ၿပိဳးၿပိဳး ျပက္ျပက္<br />လူတိုင္းမက္တဲ့<br />မခ်ိ မဆံ့ေတြလည္း<br />ဆုတ္မကိုင္ ထားဘူး…..<br />ငါ့လက္ကေလးနဲ ့<br />မိုးေကာင္းတုန္း ေရခံ<br />ေရသန္ ့ထုတ္ေနတဲ့<br />ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ေတြလည္း<br />ဆုတ္မကိုင္ထားဘူး…...<br />ငါ့လက္ကေလးနဲ ့<br />မ်က္ရည္ ေငြ ့နဲ ့<br />ေပါင္းခံထားတဲ့<br />လက္ေတြလည္း<br />ဆုတ္မကိုင္ထားဘူး……<br />ငါ့လက္ကေလးနဲ ့<br />ထူျပစ္ျပစ္ အသံေတြနဲ ့<br />ရခဲ့တဲ့ အဆီႏွစ္ေတြလည္း<br />ဆုတ္မကိုင္ထားဘူး….<br />မင္းယံုမယ္ ဆိုရင္ေပါ့<br />ငါ့ရဲ ့<br />ၿပီးေတာ့<br />ငါ့တို ့ရဲ ့လက္ေတြ<br />ဟာ……ကြာ…..<br />တကယ္ဆို<br />အတၱေတြ ေဖာက္ထုတ္လိုက္ဖို ့ေကာင္းတယ္…..<br /><br />ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-5279778032247600330?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-58953281799193276702007-11-27T16:37:00.001-08:002007-11-27T16:43:24.344-08:00ေစ်းမႀကီးတဲ့<br />အလွတရား အတြက္ေပါ့….<br />ေစ်းမေခၚလို ့<br />ေစ်းမႀကီးတာ<br />တန္ဖိုးမဲ့ သတဲ့လား….<br />အၿမီးရွည္မွ <br />တန္ဖိုးရွိ သတဲ့လား…<br />မင္းေစ်းျဖတ္ ခံရတာ<br />မင္းအတြက္ အားဆို<br />ေစ်းဆို တာအတက္အက် နဲ ့ေနာ္…..<br />လုပ္ခြင့္ရတိုင္း<br />ဂုဏ္ယူစရာ ဗလာပြနဲ ့<br />ဂုဏ္ယူေနတဲ့ <br />ေလဘယ္ကပ္ခံ ေတြအတြက္<br />ရုိးသားတဲ့<br />ေစ်းမဲ့ အလွတရားေလး ေရ……<br />မင္းအားငယ္ေန သလား<br />မင္းအသံထြက္ ရယ္လိုက္စမ္း..ဟ…<br />ဂုဏ္ယူစရာ ေတြနဲ ့<br />ေမတၱာေခါင္ရပ္၀န္း မွာ<br />မိုးေတြ ေစ်းမဲ့ေနတာ<br />သိရက္နဲ ့….သိရက္နဲ ့…..<br />ခ်စ္တက္တဲ့ ေလာကႀကီးေရ…<br />မုန္းတက္တဲ့ ေလာကႀကီးေရ…<br />ၿပဳံးတက္တဲ့ ေလာကႀကီးေရ…<br />မဲ့တက္တဲ့ ေလာကႀကီးေရ……<br />ရင္ထဲ ကအသံနဲ ့ အတူ<br />ၾကာညိဳနံေတြ ထံုအိသင္းေစခ်င္တယ္..ကြာ…<br />ေစ်းမႀကီး တဲ့<br />အလွတရား အတြက္ေပါ့…….<br /><br />ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-5895328179919327670?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-56936741951950521732007-10-26T15:07:00.000-07:002007-10-27T02:04:27.732-07:00၂၄နာရီမျပည့္ တဲ့<br />ေန ့ေတြထဲ သူတို ့<br />ေနရာယူထားတယ္…..<br />လူေစာျဖစ္ လို ့<br />လူစြာလုပ္ရင္<br />အသက္မဲ့ ဟုတ္ တစ္ခု<br />ခ်ီးျမွင့္ေစ မေပါ့……<br />ေလယာဥ္စီး လည္း<br />ခရီးသည္ပဲ……..<br />ေထာ္လာဂ်ီစီး လည္း<br />ခရီးသည္ပဲ……..<br />နာမ၀ိေသသန နဲ ့<br />ေနရာမယူနဲ ့…..<br />ေ၀စရာရွိရင္ <br />အျမင္ကတ္ေအာင္ ေ၀ျပၿပီး<br />ေၾကြၾကမွ အမႈိက္လွဲဖို ့<br />မျပင္းနဲ ့……….<br />အားမသန္လို ့ လက္ကမ္းခဲ့တာ<br />သူတို ့လက္ေတြက <br />နာမည္ခံ ထင္ေပၚၿပီး<br />မေရာင္ရာ ဆီးလူးတယ္ကြာ…<br />လူကို လူလို ့မျမင္ၿပီး<br />မင္းလူသိ တာ<br />မေကာင္းတက္လို ့<br />ဂုဏ္ယူတယ္………<br />မင္းတက္မွန္း ငါသိတယ္<br />ငါသိခ်င္တာ<br />မင္းဘယ္ေလာက္ ေပးေ၀ႏုိင္မလဲ….<br />ေျပာတိုင္းသာ စကားျဖစ္ရင္<br />ငါ့ နားဆံ့ဖို ့<br />ၿမိဳ ့သစ္ေဆာက္အံုးမည္………….<br /><br /> ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-5693674195195052173?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-26339287528413658532007-09-08T06:53:00.000-07:002007-09-08T06:56:36.352-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">လိႈင္လိႈင္ ေၾကြတဲ့<br />ပန္းေတြ ၾကားထဲ<br />မင္းရဲ ့အၿပံဳးရိပ္မ်ား<br />စိုးမိုး ေနေလသလား…..<br />ၿပံဳးၿပံဳး ေနတဲ့<br />ဆူးခက္ေတြ ၾကားထဲ<br />မင္းရဲ ့အလွမ်ား<br />သို၀ွက္ ေနေလသလား….<br />ၿပံဳး..ပ..ေစ…လွ..ပ..ေစ..<br />ဆူးေတြလည္း ေ၀ေနပေစေပါ့…<br />လုံးလုံး မသိခဲ့<br />ရႈံးရႈံး ခဲ့တဲ့ အရႈံးေတြ<br />ဆူးခက္ ေတြၾကား<br />ေၾကြပန္း ေတြၾကား<br />မ်က္ရည္ ေသာက္ၿပီး<br />ေမႊးေမႊး ေနၿပီေလ…….<br />အရႈံးပန္း ေတြပြင့္လန္း<br />ပင္လံုးကၽြတ္ လႈိင္ေစေတာ့ မွ…..<br />အဆီအစ္ေနတဲ့<br />ငေအာင္ ကို ၾကြားမွာေပါ့….<br />ထိုအခါ<br />ေလေျပညွင္းက<br />မ်က္ႏွာလြဲေနေရာ့မယ္မထင္…..<br /><br />ေမာင္ေန</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-2633928752841365853?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-52094424691970371922007-08-30T10:09:00.000-07:002007-08-30T12:54:52.002-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">အေနမနီးတဲ့ အေတြးေတြကို<br />ေယာကၡမ မသိေအာင္<br />ခိုးေျပးဖို ့ ႀကိဳးစားဖူးတယ္…..<br />ေန ့ျပန္တိုးက မ်ားေလေတာ့<br />ႀကဳံရာ က်ပမ္း ေပါ့….<br />ႀကိဳပြိဳင့္မ်ားတဲ့ ဘ၀<br />ရွာလည္း လိုေနမွာပဲ……<br />ရင္ခုန္စရာ လား….<br />ေနရာအႏွံ လည္းေသခဲ့ ဖူးတယ္..<br />သခ်ဳိင္းအႏွံ လည္းေရြးခဲ့ ဖူးတယ္….<br />လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းမေပ်ာက္ေအာင္<br />အခက္အခဲဆီက ….<br />မီးတစ္တို ့ ေလာက္ ခင္ဗ်ာ…..<br />ခင္ဗ်ား……….နားအုံး……<br />အားေပးစကား ေျပာခဲ့တယ္……<br />သတင္းမွာ<br />ကိိုယ္အားကိုယ္ကိုး ပါတာမ်ားလို ့<br />နား၀င္မွာ ခ်ဳိ၊ခ်ဥ္၊ဖန္၊ခါး<br />ရသာစံု ေနၿပီ။<br />အေတြးေတြကို အေမာေဖာက္လို ့<br />ခြဲစိတ္ဖို ့ေမ့ေဆးေပးဖူးတယ္…….<br />ရလဒ္နဲ ့တန္ဖိုးမျဖတ္တက္ေအာင္<br />ဆရာေတာ္ သင္ေပးခဲ့တယ္……<br />တန္ဖိုးျဖတ္လို ့ရရင္ေစ်းမႀကီးဘူးလို ့<br />မွတ္တယ္……<br />ကိုယ္မွန္္ ရင္ရေအာင္ျငင္းတယ္<br />ႀကိမ္ေပးလို ့ တန္ေအာင္<br />ေအာ္ငို တယ္…….<br />မ်က္ရည္မထြက္ တက္္ေအာင္<br />သင္တယ္……<br />လူစုံရင္ သိတာအကုန္ေျပာမယ္…<br />ပန္းတိုင္ သိလည္း<br />ကားခတက္ လို ့……..<br />လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္<br />ေရာက္မွန္းသိလည္း ၾကာေနဆဲေလ…………… </span><br /><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ေန</p><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-5209442469197037192?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-56151872726784106612007-08-25T04:10:00.000-07:002007-08-25T09:11:10.592-07:00နံနက္ခင္း အလွကို<br />မင္းတို ့ရဲ ့အနမ္းႏွင့္အတူ<br />ႏုိးထ ခ်င္ပါေသးတယ္…..<br />ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ်<br />လြမ္းမိပါတယ္…..<br />ငါတို ့ေတြ<br />ရုိးသားဆဲ<br />ႀကိဳးစားဆဲ ဆိုတာ<br />မင္းသူတို ့ကိုေျပာျပေပးပါေလ…….<br />ငါ ့ရဲ ့<br />ၾကမ္းတမ္းတဲ့လက္ေတြ နဲ ့ေထြးေပြ ့မခံႏုိင္ရင္<br />မင္းက သူတို ့ကိုပိုမုိေထြးေပြ ့ေပးပါေလ…..<br />သူတို ့ကိုအစဥ္ ေႏြးေထြးေစခ်င္ပါတယ္…….<br />ေခါင္းေလာင္းသံ သာသာေတြက<br />သူတို ့အတြက္ လမ္းျပသံေတြ<br />ျဖစ္ေနေအာင္ မင္းလုပ္ေပးပါေလ…..<br />သနပ္ခါးေလးနဲ ့ ေရာင္ရဲ ့တက္တဲ့<br />မင္းရဲ ့ေအးျမတဲ့အလွကို<br />သူတို ့ေလးေတြ အတုယူတက္ပါေစ…..<br />မမွန္တဲ့နည္း နဲ ့ေအာင္ျမင္ျခင္းထက္<br />မွန္မွန္ကန္ကန္ ရႈံးနိမ့္တက္ျခင္းဟာ<br />သူတို ့အတြက္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ျဖစ္ပါေစ…..<br />နံနက္ခင္း တိုင္းမွာ<br />ေက်းငွက္ေတးသံ ေတြနဲ ့အတူ<br />သူတို ့ေလးေတြ ႏုိးထပါေစ…….<br />ညတိုင္းက လည္း<br />မင္းအသံ ည၀င္ပုံျပင္ေတြနဲ ့အတူ<br />အိမ္မက္လွလွ ေလးေတြမက္ပါေစေလ…..<br />သူတို ့ေလးေတြ<br />ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနပါေစ<br />ဒါေပမဲ့ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ မေနေအာင္<br />မင္းက သင္ၾကားေပးပါေလ…….<br />ရာထူး၊စည္းစိမ္၊အာဏာ ေတြက<br />မင္းရဲ ့ေမတၱာရိပ္ေလာက္<br />မျပည့္စုံ ဘူးဆိုတာ<br />သူတို ့ေလးေတြ သိေနပါေစေလ……<br />ငါရဲ ့<br />တအိအိ ၿပိဳက်လာတဲ့<br />အလြမ္း မ်က္ရည္ေတြ<br />လြင့္စင္သြားတဲ့ တစ္ေန ့<br />မင္းတို ့ကို ေထြးေပြ ့ထားခ်င္ပါေသးတယ္…..<br />ကမ ၻာႀကီး ရပ္တန္ ့သြားတဲ့ အထိ………………..<br /><br />ေမာင္ေန<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-5615187272678410661?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-4783629539735885642007-08-21T03:04:00.000-07:002007-08-25T07:07:38.400-07:00<div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တန္ဖိုးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ ့<br />လႈပ္ရွားတဲ့ လႈိင္းေတြၾကားထဲ<br />အေမ နဲ ့သား<br />စကား မျပတ္ခဲ့ဘူး။<br />တာလီခ်ဳိးသံ ေတြနဲ ့အတူ<br />အေမက…သား…<br />က်န္းမာေအာင္ ေနေနာ္…..<br />လက္ တံေတြးဆြတ္သံနဲ ့အတူ<br />အေမက…သား…<br />ညီေလး ၁၀တန္း ေအာင္တယ္ေလ…..<br />အေျဖ ႀကိဳေျဖခြင့္ရရင္ေပါ့။<br />ဟုတ္ကဲ့…ႀကိဳးစားေနပါတယ္…..<br />ညီေလး တာ၀န္ေက်သလို<br />သားလည္း ေက်ေစ မ ေပါ့။<br />ဒါေပမဲ့…မေျပာလိုက္ပါနဲ ့အုံး..အေမ…<br />တန္ဖိုးတြက္သံ ေတြနဲ ့အတူ<br />အေမက…သား…<br />ဒီမွာ ေစ်းေတြ အရမ္းတက္တာပဲ…<br />ဟုတ္ကဲ့…သားဖတ္ရပါတယ္။<br />အေမ..သားကိုယုံ ပါေနာ္။<br />ဒါေပမဲ့…မေျပာလိုက္ပါနဲ ့အုံး…အေမ..<br />တစ္ရစ္ရစ္ တက္္သံ ေတြနဲ ့အတူ<br />အေမက…သား..<br />ကိုယ္ေၾကာင့္ သူမ်ားဒုကၡမေရာက္ေစနဲ ့ေနာ္….<br />ဟုတ္ကဲ့…သားမွတ္ထား ပ မယ္…<br />ဒါေပမဲ့…မေျပာလိုက္ပါနဲ ့အုံး…အေမ..<br />အလန္းေပး နာရီသံနဲ ့ အတူ<br />သားက…အေမ….<br />အေမ…သား….သား….<br />ခ်စ္တယ္..အေမ…….<br />တန္ဖိုးရွိတဲ့ အခ်ိ္န္ေတြနဲ ့<br />လႈိင္းေတြ ၿငိမ္သက္သြားသည္ အထိ<br />အေမနဲ ့သား<br />စကား မျပတ္ခဲ့ဘူး။ </span></div><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ေန</p><div align="left"><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-478362953973588564?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-3640909074001022722007-08-19T04:58:00.000-07:002007-08-25T07:08:32.511-07:00<div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါးေယာက္ ရွိတယ္။<br />ႏွစ္ေယာက္ လဲေတာ့<br />သံုးေယာက္ ထူတယ္။<br />တစ္ေယာက္ မွာ မိုး<br />တစ္ေယာက္ မွာ ေဆာင္း<br />တစ္ေယာက္ မွာ ေႏြ<br />ေ၀းသထက္ ေ၀းၾက…….<br />လူတိုင္းေလွ်ာက္တဲ့ လမ္းကို ေလွ်ာက္တယ္။<br />ေျဖာင့္ျဖဴး မေနေပမဲ့<br />တစ္ေယာက္လဲလွ်င္ တစ္ေယာက္ထူ<br />ဂႏၲ၀င္ဆန္တဲ့ အလြမ္းေတြမပါဘူး<br />ေျပာျပရင္ အင္းအင္း ပဲလုပ္ၾကမယ္။<br />ေျပာမေနနဲ ့ ငါတို ့လည္းလူပဲ<br />မ်က္ရည္ေတြ ခန္းတာၾကာၿပီ။<br />စမ္း..စမ္း..လွမ္းခဲ့တာ….<br />အသံလႈိင္းေတြ ဖြင့္ထားရင္<br />ငါတို ့အိမ္ ေရာက္ၿပီေပါ ့….<br />တစ္ေယာက္က အမိုးဆို<br />တစ္ေယာက္က အကာေပါ့<br />ပ်ဥ္ေတြေစ့</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">့မေနတဲ့ အခင္းက<br />ငါ………….ေပါ့……………….<br />လြမ္းခ်င္း မစပ္သလို<br />လြမ္းေတး လည္း မဆိုဘူး။<br />ေျပာမေနနဲ ့ သိတယ္<br />သူပန္းရင္ ငါလဲမယ္။<br />တစ္ေယာက္ေပး တဲ့အသိ<br />ႏွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္တယ္။<br />မွားရင္ျပင္မယ္္ ေနာက္မက် သေရြ ့<br />အေရာင္ေတြ ေတာက္<br />အသံေတြ သာ<br />အသိေတြ ျမင့္ လည္း<br />အိမ္ကို မေမ့ဘူး။<br />ေလျပင္းေတြ တိုက္<br />မိုးေတြ ၿခိမ္း<br />ကမ္းေတြ ၿပိဳ လည္း<br />အိမ္ကို မေမ့ဘူး။<br />တစ္ေန ့………<br />မိုးေလ၀သေကာင္း လို ့<br />ရာသီမေျပာင္းတဲ့ အခ်ိန္<br />ငါတို ့ယာမွာအသီးေတြ လႈိင္ေစမေပါ့……… </span></div><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ေန</p><div align="left"><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-364090907400102272?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-17886643161975275252007-08-17T04:46:00.000-07:002007-08-25T07:08:47.980-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်ဳိျမေနတဲ့ အၿပဳံးေတြကို<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဥပေဒသနဲ ့<br />အသက္သြင္းခဲ့တယ္။<br />အႏုအၾကမ္း<br />တီးကြက္ဆန္းေတြနဲ ့<br />အားမနာစတမ္းေပါ့။<br />တီးကြက္ေတြမွာ<br />ဘီလူးတစ္ေကာင္ ရွွိသလို<br />မင္းသားတစ္ပါး လည္းရွိတယ္။<br />ခ်ဳိျမတဲ့ မုသားအနမ္းေတြ<br />ေျခြေျခြျပ ေတာ့<br />ေၾကြေၾကြ က်တာေပါ့။<br />ဖန္တီးထားတဲ့ အႏုပညာေတြမွာ<br />အလကၤာေတြ စုံေနတယ္။<br />ကိုယ္ရင္ကို ဖြင့္ဖို ့<br />ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ ဆင္ထားတယ္။<br />လက္ေဆာင္ေတြ ထဲမွာ<br />အားက်သံ ေတြပါလာတယ္။<br />ဘုန္းေတာ္ဘြဲ ့ကို ေရႊထီးေဆာင္းၿပီး<br />အူလႈိက္သည္းလႈိက္ ရယ္ေမာခဲ့တယ္။<br />ဇာတ္ထုပ္ သမိုင္းေၾကာင္းနဲ ့<br />ေလထဲ ပ်ံခဲ့ဖူးတယ္။<br />အမွန္တရား ကို<br />အိမ္မက္ထဲမွာ ထည့္မက္ခဲ့တယ္။<br />အဓိပၸာယ္ အတြက္<br />ပုံေသနည္းေတြ ေပါတယ္။<br />တကယ္ဆို မုိးေတ ြရြာခ်လိုက္ဖို ့ေကာင္းတယ္……………… </span><br /><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ေန</p><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-1788664316197527525?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-32207697527956658232007-08-16T10:30:00.000-07:002007-08-25T07:09:05.563-07:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန ့လည္း ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ ့ စာဖတ္မယ္ ဆိုၿပီး စာၾကည့္တိုက္က စာအုပ္သြား ဌားမိတယ္။ကႊၽန္ေတာ္ တို ့ေက်ာင္းမွာ ျမန္မာေတြ ထူေထာင္ထား တဲ့ စာၾကည့္တိုက္ငယ္ ေလးရွိတယ္။ကႊၽန္ေတာ္ အတြက္က ေတာ့ တကယ့္ေရႊ ပဲဗ် ။ဆရာေအာင္သင္းရဲ ့အေမြ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ ဌား လာမိတယ္။ အရင္ကလည္း ဖတ္ၿပီး သားပါ။ ဒါေပမဲ ့ တစ္ခါ ဖတ္ရင္ တစ္ခါ စဥ္းစားစရာ ေတြ၊ ခံစားမႈ အသစ္ေတြ ေပး တက္ပါတယ္။ ဆရာ့ စာအုပ္ထဲ က စကားပုံ ေလး တစ္ခု က ကႊၽန္ေတာ္ရဲ ့ လြန္ေလၿပီးေသာ စာသင္ခန္း ကို ျပန္ေရာက္ သြားေစ ခဲ့တယ္။စကားပုံေလး ကွႊၽန္ေတာ္ တို ့ၾကားေန ၾက ျဖစ္ တဲ့ ေနရိပ္ လို ေနပူကေစာင့္ တဲ့။အဲ့ဒီ ေန ့ကဆရာမက သူတို ့ဘာသာ စကား မွာ ရွိ တဲ့ စကားပုံေတြ သင္ေပးပါ တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကႊၽန္ေတာ္ တို ့ကို ေမး တယ္။မင္းတို ့့ႏုိင္ငံ မွာေကာ ဘယ္လို စကားပုံ ေတြ ရွိ လည္းေပါ့။ ကႊၽန္ေတာ္ တို ့လည္း သိသေလာက္ ေျပာ ၾက တာေပါ့။ ကႊၽန္ေတာ့ အလွည့္ လည္း ေရာက္ေရာ ကႊၽန္ေတာ္ က ေနရိပ္ လို ေနပူကေစာင့္ ဆိုတာ ကိုေျပာလိုက္ တယ္။ ရွိသမွ် တက္သမွ် ဘာသာစကား ရွင္းျပ လိုက္တယ္။ အတန္ၾကာေတာ့ ဆရာမေကာင္း ေကာင္း နားလည္ သြားတယ္။ဆရာမ ခဏ စဥ္းစား ၿပီး ကႊၽန္ေတာ္ကို ျပန္ေျပာ တယ္။<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တပည့္ မင္း ဘာ လို ့ေနပူ ကေစာင့္ေန မွာလည္း…………..<br />ေနရိပ္ ကိုမင္း ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီး ရ မွာေပါ့ တဲ့…………………<br />မရ ရင္ေတာင္ မင္းတစ္ခု ခု ရ လိမ့္ မယ္တဲ့………………….<br />ဒါပါ ပဲ။တကယ္ကို ကႊၽန္ေတာ္တို ့ေစာင့္ခဲ့ ၾကတယ္။ေနရိပ္ေလးကိုေပါ့။ ကႊၽန္ေတာ္ ဆရာမ ကို ျပန္ေျပာခ်င္ေပ မဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေျပာခြင့္ မရ ခဲ့ဘူး။ ေျပာခြင့္ ရခဲ့ ရင္ လည္း……………………………………… </span></div><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ေန</p><div align="justify"><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-3220769752795665823?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-58297096081001300902007-08-15T12:59:00.001-07:002007-08-21T14:56:29.388-07:00<div align="right"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ထြားထြားငယ္ေၾက<br />ေအာင္ေလဖူးပါစ<br />ဆီမလူး ေပဖူးစာႏွင့</strong></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>္ </strong></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div align="right"><br />လြမ္းေမာလွ ုုိက္ခုန္<br />ရင္ၾကာမုံ<br />မလုံမလဲ<br />မ်က္ႏွာရဲ<br />ေဖသိမွာလည္း ေၾကာက္တယ္ေတာ့္။<br /><br />ေမာင္ၾကီးအေၾကာင္း<br />ယိမ္းႏြဲ ့ေစာင္း<br />ေမာင္းေထာင္းဆန္ျပာ စိတ္မပါ<br />ဖိတ္ကာသြားေပါ ့ ေမဆူေတာ့္။<br /><br />သနပ္ခါးေဖြး<br />စံပယ္ေမႊး<br />အေတြးလိပ္ျပာ<br />ရွက္ေသြးျဖာ<br />လိမ္းကာျခယ္သ လြမ္းသေတာ့္။<br /><br />ေမာင္ေလးေခ်ာ့သိပ္<br />ပုတီးစိပ္<br />အိပ္မယ့္အေမ<br />ေခ်ာင္းဟန္ ့ေန<br />သိေလၿပီလား စုိးသေတာ့္။<br /><br />ပန္းခ်ဳံနံေဘး<br />ေစာင့္ေမွ်ာ္ေငး<br />မႈုန္ေရးရုပ္သြင္<br />ေသွ်ာင္ႀကီးရွင္<br />ထင္ေရာင္၀ိုး၀ါး ျမင္တယ္ေတာ့။<br /><br />ရြက္ခ်င္းယွက္ထိ<br />ေစာင္းႀကိဳးညုိ<br />ေလွာင္ယိေနလား<br />စိတ္ကစား<br />လြမ္းဖ်ားရွည္ည မ်ားသေတာ့္။<br /><br />စစ္ျမင္းခြာသံ ရြာေတာင္ယံ<br />ႀကိမ္ဖန္နားၾကား<br />ထင္ေရာင္မွား<br />ေမာင္ႀကီးေလလား ႀကိဳမိေတာ့္။<br /><br />ရြာဦးေစတီ<br />လက္အုပ္ခ်ီ<br />ဆီမီးပန္းကပ္<br />အပူဓာတ္<br />ရႈပ္ဇာတ္အေရး ေအးေစေတာ့္။<br /><br />ျပည့္၀န္းေသာလ<br />ေလွာင္ရယ္ည<br />ေသာကေရဆန္ အထီးက်န္<br />ေမာင္ႀကီး ျမန္ျမန္ လွမ္းခဲ့ေတာ့္။<br /><br /><strong>ထြားထြားငယ္ေၾက<br />ေအာင္ေလဖူးပါစ<br />ဆီမလူး ေပဖူးစာႏွင့္<br />မွာလိုက္တဲ့ရွင္<br />အပ်ဳိျဖဴမယ့္ မွာကၽြမ္း<br />လြမ္းတုံ ့တင္ေလး။ ။<br /></strong>ေမာင္နီဦး<br />ျမတ္ေလးမဂၢဇင္း(၁၉၈၇)</div><div align="left">တခါတေလ ေပါ့ေပ့ါပါးပါး ေလးေတြ ဖတ္ရတာ ရင္ကိုလန္းဆန္းေစတာ အမွန္ပဲဗ်ာ့........</div><div align="left"></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-5829709608100130090?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-11518811180532885272007-08-14T03:57:00.000-07:002007-08-25T07:11:21.714-07:00<div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မတူညီျခင္းေတြ<br />ပ်က္သုန္းေနေလသေလာ့<br />ဘာလဲကြ..ညီမွ်ျခင္း<br />မင္း. ...လား ငါ…လား<br />အျငင္းပြားစရာ လား<br />ႏွစ္ဆတိုး အစြမ္း<br />သုံးဆတိုး အစြမ္း<br />မင္း…ကိုႏုိင္ဖို ့ဘာလို ့ဒီေလာက္ခက္ေနရတာလဲ<br />အစြမ္း ကုန္ေပါ ့<br />မင္းကညီမွ်ျခင္း တစ္ဘက္ကိုေရာက္ေနၿပီကိုး<br />ငါလုပ္ခဲ့တဲ့ အေကာင္းဆံုးက<br />အမွားဆံုး လားကြာ……………..</span></div><div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span> </div><div align="left">ေမာင္ေန</div><div align="left"></div><div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div align="left"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-1151881118053288527?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-13147372208333075392007-08-13T12:54:00.000-07:002007-08-25T07:09:41.734-07:00<div style="TEXT-ALIGN: justify"><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေန႔ေပါ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေတြ က်က္ရ<span style="font-size:0;"> </span>မွတ္ရတာ<span style="font-size:0;"> </span>ပ်င္းရိရိ ရွိတာနဲ႔<span style="font-size:0;"> </span>ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔<span style="font-size:0;"> </span>လမ္းထိပ္ရွိ<span style="font-size:0;"> </span>လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ဆီ<span style="font-size:0;"> </span>ေျခဦး<span style="font-size:0;"> </span>လွည့္ခဲ့သည္။<span style="font-size:0;"> </span>လူကလည္း<span style="font-size:0;"> </span>ေတာ္ေတာ္ေလး<span style="font-size:0;"> </span>ရွင္းေနသည္။ တပ္ထြက္တစ္ေယာက္<span style="font-size:0;"> </span>ဖြင့္ထားတဲ့<span style="font-size:0;"> </span>ဆုိင္ပါ။ သူ႔မိန္းမက<span style="font-size:0;"> </span>အေဖ်ာ္ဆရာ သူကစားပြဲထုိး<span style="font-size:0;"> </span>အဆင္ကုိ<span style="font-size:0;"> </span>ေျပေနတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း<span style="font-size:0;"> </span>ေကာ္ဖီမစ္<span style="font-size:0;"> </span>ပလိန္း တစ္ခြက္ မွာၿပီး ေသာက္ေနမိသည္။ မိနစ္ (၂၀) ေလာက္ၾကာေတာ့<span style="font-size:0;"> </span>လူေတြလည္း<span style="font-size:0;"> </span>က်စျပဳလာသည္။<span style="font-size:0;"> </span>ေက်ာင္းဆင္ခ်ိန္<span style="font-size:0;"> </span>အလုပ္သိမ္းခ်ိန္<span style="font-size:0;"> </span>ေရာက္ေနၿပီးကုိး။ အေတာ္ေလးၾကာေတာ့<span style="font-size:0;"> </span>ဆုိင္ရွင္လင္မယားရဲ့<span style="font-size:0;"> </span>သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္<span style="font-size:0;"> </span>သမီးသုံးေယာက္<span style="font-size:0;"> </span>ျပန္လာတာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္<span style="font-size:0;"> </span>လိုက္ရသည္။ ဆုိင္ကလည္း လူအေတာ္ေလး<span style="font-size:0;"> </span>က်စျပဳေနၿပီ။ ၄ တန္းေလာက္ရွိမဲ့<span style="font-size:0;"> </span>သားတစ္ေယာက္<span style="font-size:0;"> </span>သမီးတစ္ေယာက္နဲ႔<span style="font-size:0;"> </span>၂ တန္းေလာက္<span style="font-size:0;"> </span>ရွိမဲ့<span style="font-size:0;"> </span>သားတစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္နဲ႔<span style="font-size:0;"> </span>အငယ္ဆုံးသမီးေလးကေတာ့<span style="font-size:0;"> </span>တစ္တန္းေလာက္ ရွိမယ္လုိ႔<span style="font-size:0;"> </span>ထင္ရတာပဲဗ်ာ။ အၾကီးေတြကေတာ့<span style="font-size:0;"> </span>ဆုိင္လုပ္ ၀ုိ္င္းကူေပါ့။ ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္သတိထား မိတယ္။ ဆုိင္ေဘးက ပုခက္စင္ေလး<span style="font-size:0;"> </span>ထဲမွာလည္း<span style="font-size:0;"> </span>ကေလးတစ္ေယာက္။ အားပါးပါး<span style="font-size:0;"> </span>တစ္ပုိင္ တစ္ႏုိင္ ေမြးျမဴေရးပါလား။ အဲဒီမွာ<span style="font-size:0;"> </span>ျပႆနာ<span style="font-size:0;"> </span>စေတာ့တာပဲ<span style="font-size:0;"> </span>တစ္တန္းေလာက္ရွိမဲ့ ကေလးမက <?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမီး။<span style="font-size:0;"> </span>။ ေမေမ<span style="font-size:0;"> </span>မနက္ျဖန္ သမီးတုိ႔ေက်ာင္းမွာ သစ္ပင္စုိက္<span style="font-size:0;"> </span>ပြဲရွိတယ္။ မ်ဳိးပင္ေတြ ယူခဲ့ရမယ္တဲ့ အေမ…..။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ။<span style="font-size:0;"> </span>။ ဟဲ့ဟဲ့…မအားေသးဘူး ေနာက္မွေျပာ…။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမီး။<span style="font-size:0;"> </span>။ အေမက ၿပီးရင္ ေမ့သြားမွာ ခုကတည္းကေျပာမွ ရမွာ၊ ဆရာမကေသခ်ာ ေျပာလုိက္တာ ဟုိတစ္ခါ ေပးလိုက္တဲ့<span style="font-size:0;"> </span>မ်ဳိးပင္ေတြ<span style="font-size:0;"> </span>မ်ဳိးမေအာင္ဘူးတဲ့၊ ဒီတစ္ခါ မ်ဳိးေအာင္တဲ့အပင္<span style="font-size:0;"> </span>ေပးပါတဲ့…။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ။<span style="font-size:0;"> </span>။ ဟဲ့ဟဲ့…နင့္ဆရာမ<span style="font-size:0;"> </span>ဒီေလာက္ေတာင္မွ<span style="font-size:0;"> </span>မ်ဳိးေအာင္ခ်င္ရင္<span style="font-size:0;"> </span>နင့္အေဖသာ မနက္ျဖန္<span style="font-size:0;"> </span>ေခၚသြားေတာ့..၊ သြားသြား<span style="font-size:0;"> </span>ဒီကေလးေတြ႐ႈပ္ကုိ<span style="font-size:0;"> </span>႐ႈပ္တယ္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေလးမက သူ႔အေမကုိ<span style="font-size:0;"> </span>ေၾကာင္စစ<span style="font-size:0;"> </span>မ်က္လုံးနဲ႔<span style="font-size:0;"> </span>ေငးၾကည့္ေနသည္ ။<span style="font-size:0;"> </span>ၿပီးေတာ့<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမီး။<span style="font-size:0;"> </span>။အေမ ဘာလုိ႔<span style="font-size:0;"> </span>အေဖကုိ<span style="font-size:0;"> </span>ဆရာမဆီကုိ<span style="font-size:0;"> </span>ေခၚသြားရမွာလဲ..။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမက<span style="font-size:0;"> </span>ေျချမန္လက္ျမန္ျဖင့္<span style="font-size:0;"> </span>လက္ဖက္ရည္<span style="font-size:0;"> </span>ေဖ်ာ္ခြက္ကုိ သူ႕သမီးေခါင္းကုိ<span style="font-size:0;"> </span>ေခါက္လုိက္၏ ။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ။<span style="font-size:0;"> </span>။ သြားသြား<span style="font-size:0;"> </span>ဒီကေလးေတြ<span style="font-size:0;"> </span>အလုပ္မ်ားၿပီဆုိ ႐ႈပ္ကုိ႐ႈပ္တယ္ ၊ ဟုိေမး ဒီေမးနဲ႔ သြားသြား<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေလးမသည္<span style="font-size:0;"> </span>ငုိမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာျဖင့္<span style="font-size:0;"> </span>ဆုိင္ျပင္ထြက္သြား ေလသည္။<span style="font-size:0;"> </span>ဒါပါပဲ<span style="font-size:0;"> </span>ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒါမ်ဳိးဆုိ<span style="font-size:0;"> </span>ေသခ်ာမွတ္မိတာ<span style="font-size:0;"> </span>ေက်ာင္းစာသာ<span style="font-size:0;"> </span>ေမ့ရင္ေမ့မယ္။ အပ်င္းေျပေပါ့။ ရယ္ရရင္ ေတာ့အျမတ္ေပါ့။<span style="font-size:0;"> </span>ေပ်ာ္႐ႊင္ရယ္ေမာ<span style="font-size:0;"> </span>ႏုိင္ပါေစ….။</span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ေန<o:p></o:p></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-1314737220833307539?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7572738217289381197.post-50321684746195961962007-08-13T10:41:00.000-07:002007-08-25T07:10:01.574-07:00<div style="TEXT-ALIGN: justify"><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူေတြက ေျပာၾကတယ္ “ ျပည့္စုံလာရင္ ဖန္တီး လာခ်င္တယ္”။ ဒီစကား မွန္မမွန္ေတာ့ မေျပာတတ္။ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ တကယ္ ဖန္တီး ခ်င္လာတယ္။ သူငယ္ခ်င္း<span style="font-size:0;"> </span>မိတ္ေဆြေတြ ထဲက<span style="font-size:0;"> </span>“သူငယ္ခ်င္း ဒါကုိယ္ေရးတဲ့<span style="font-size:0;"> </span>ကဗ်ာေလး<span style="font-size:0;"> </span>ခံစားၾကည့္ပါဦး၊ ဟုိ၀တၱဳ ေတြကလည္း<span style="font-size:0;"> </span>ေကာင္းတယ္ ျမည္းၾကည့္ပါဦး”။ ကုိယ္ကလည္း<span style="font-size:0;"> </span>စာေပအခံေလး<span style="font-size:0;"> </span>အသင့္အတင္<span style="font-size:0;"> </span>ပါေလေတာ့<span style="font-size:0;"> </span>ဖတ္ရျပန္တယ္၊ မွတ္ရျပန္တယ္။ တခါတရံ<span style="font-size:0;"> </span>ကာရန္ေလး နေဘေလးက ရင္ကုိလာၿငိရင္<span style="font-size:0;"> </span>အလြတ္ေတာင္<span style="font-size:0;"> </span>က်က္လိုက္ရေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံရင္ ကုိယ္ကလည္း<span style="font-size:0;"> </span>အားက်မခံ<span style="font-size:0;"> </span>ဖတ္ျပ ရြတ္ျပရတာေပါ့။ တခါတေလ<span style="font-size:0;"> </span>အေျပာခံရ<span style="font-size:0;"> </span>ေသးတယ္။ စာ႐ူး<span style="font-size:0;"> </span>ေပ႐ူးေတြတဲ့။ ေျပာၾကပါေစ သူတုိ႔မွ<span style="font-size:0;"> </span>မ႐ူးတတ္တာ။<span style="font-size:0;"> </span>သူတုိိ႔႐ူးလည္း<span style="font-size:0;"> </span>ေကာင္းေကာင္း<span style="font-size:0;"> </span>႐ူးတတ္မွာ<span style="font-size:0;"> </span>မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအခါ က်ေတာ့လည္း ဟုိကဗ်ာေလး<span style="font-size:0;"> </span>ဖတ္ျပရင္း အႏုိင္ယူရတာေပါ့။ ဘာပါလိမ့္။ ေၾသာ္…သတိရၿပီ။ “ လမင္းကုိ<span style="font-size:0;"> </span>ေခြးေဟာင္လုိ႔ ၊ ေရႊလေရာင္ ေျပာင္မပ်က္၊ ထြန္းလ်က္သာပင္ ” ေပါ့။ သူတုိ႔က<span style="font-size:0;"> </span>ေျပာေသးတယ္ မင္းကဆဲ တာေတာင္<span style="font-size:0;"> </span>ကာရန္ေလး<span style="font-size:0;"> </span>နေဘေလးနဲ႔ေပါ့<span style="font-size:0;"> </span>ဟဲဟဲ…ဘယ္ရမလဲ<span style="font-size:0;"> </span>စာ႐ူး<span style="font-size:0;"> </span>ေပ႐ူး လည္း<span style="font-size:0;"> </span>အလွအပ ေလးနဲ႔ ဆဲတတ္ပါတယ္။ ဒါေတြထားပါ။ ဖန္တီးတဲ့ အပုိင္းကုိ ဆက္သြားၾကတာေပါ့။ ဒီလုိပဲ သူမ်ားက<span style="font-size:0;"> </span>ကဗ်ာေတြေရးေတာ့<span style="font-size:0;"> </span>ေရးခ်င္တာနဲ႔ ေရးမယ္ေပါ့။ အက်အန ေပါ့ဗ်ာ။ ေကာ္ဖီေလးေဖ်ာ္<span style="font-size:0;"> </span>စာ႐ြက္ခဲတံ<span style="font-size:0;"> </span>အုိ…အစုံေပါ့ဗ်ာ။ စုံၿပီဆုိေတာ့<span style="font-size:0;"> </span>ေရးမယ္ေပါ့<span style="font-size:0;"> </span>ဟန္ျပင္ေနတာ<span style="font-size:0;"> </span>နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာမယ္။ အဲ…. ဒီေတာ့မွ ေမ့ေနတာ<span style="font-size:0;"> </span>ဘယ္မွာလဲ<span style="font-size:0;"> </span>အေတြး<span style="font-size:0;"> </span>အုိ…အေတြး လာစမ္းပါဟ။ ေခါင္းေတြ ဘာေတြကုတ္<span style="font-size:0;"> </span>ေကာ္ဖီေလးငုံ<span style="font-size:0;"> </span>ေဆးလိပ္ေသာက္လုိက္<span style="font-size:0;"> </span>ျပင္ဆင္ထားတာ<span style="font-size:0;"> </span>ေတြသာ<span style="font-size:0;"> </span>ကုန္သြားတယ္။ အေတြးက ဘယ္ဆီေနမွန္း<span style="font-size:0;"> </span>မသိဘူး အုိ…႐ႈပ္ပါတယ္ ဒီမရွိတဲ့<span style="font-size:0;"> </span>အေတြးကုိ<span style="font-size:0;"> </span>ကဗ်ာေရးတာပဲ<span style="font-size:0;"> </span>ေကာင္းပါတယ္။ မရွိတဲ့ အေတြးကုိ<span style="font-size:0;"> </span>ေတြးရျပန္တယ္။ ကဲ…ၾကာေနၿပီဟ<span style="font-size:0;"> </span>ထြက္သမွ် အကုန္ေရးခ် (အေတြးကုိ<span style="font-size:0;"> </span>ေျပာတာ)</span></p><div style="TEXT-ALIGN: center"><div style="TEXT-ALIGN: center">ငုတ္စိအေတြး၊ေရးေတးေတးႏွင့္<br />သူမ်ားကဗ်ာ၊ကုိယ့္ကဗ်ာေပါ့<br />စာသားလွသမွ်၊ အကုန္ကူးခ်<br />မရွိအေတြး၊ရွိေအာင္ေရးမဟ<br />ေပၚသမွ်သြန္ခ်၊အိတ္သြန္ဖာေမွာက္<br />ဟဲ့ဟဲ့..အေတြး၊မင္းဘယ္ေျပးမလဲ<br />သူမ်ားကဗ်ာေရး၊ငါလည္းေရးမေပါ့<br />သူမ်ားေတြလွ၊ငါလည္းလွမေပါ့ (ကဗ်ာ)<br />သူမ်ားေတြကုိအားေပး၊ငါ့ကိုအားမေပးလည္း<br />တစ္ေန႔ေခါက္ခါ၊ဖတ္မယ္သက္ေစ့<br />သူငယ္ခ်င္းလူစုံ၊ေျပာရအေမာ<br />မဖတ္ျပန္ေလ၊စိတ္တုိရတစ္မ်ဳိး<br />ေ၀ဖန္ေလေတာ့၊စိတ္ေျဖႏွလုံး<br />သူတုိ႔မ်ားမွာ၊မရွိေလသလား<br />မသိေလသလား၊ကဗ်ာဥာဏ္ခံ<br />ကဲကဲ...ငုတ္စိအေတြး၊ပိစိေကြးလည္း<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္<br />ေပါက္ေရာက္ေစမေပါ့၊မစသိၾကား<br />အတြင္း ၃၇ ၊အျပင္ ၃၇ မက်န္<br />မစေစသား ၊ ေပါက္ေျမာက္ေစသား<br />ေဗလုနတ္ေစာင္း ၊ အျပင္းအထန္ေလွာ္တဲ့<br />အရွင္နတ္သား ၊ ဂ႐ုဏာထားကာ<br />ဘေလာ့ဂါတစ္ခြင္မွာ ၊ ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္<br />မစေစသား ၊ အပူကပ္တုိင္ၾကား လုိက္ပါေၾကာင္း......။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">မွတ္ခ်က္။ ။ သတင္းျဖန္႔ေပး သူမ်ားအား တုိးတုိး တိတ္တိတ္ ျပဳစုပါမည္။ </div><div style="TEXT-ALIGN: justify"> </div><div style="TEXT-ALIGN: justify">ေမာင္ေန</div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div></div><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:0;"></span><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7572738217289381197-5032168474619596196?l=naychoaye.blogspot.com' alt='' /></div>ေနခ်ဳိေအးhttp://www.blogger.com/profile/10422798060846092374noreply@blogger.com3